මේ ඉන්නෙ කඩුවෙල කොතලාවල P&S එකේ සේවය කරන හසිඳු කවිරාජ් මල්ලි. මේ ඉරිදා මම පවුලෙ අයත් එක්ක ගමනක් ගිහින් P&S එකෙන් උදේට කෑම අරගෙන ආවා. ටිකක් වෙලා යද්දී මගේ චූටි දුවගෙ කරේ චේන් එක නැති බව දැනිලා අපි අතරමඟ නැවතුණු තැන් ගැන කල්පනා කළා. නැවතුණු එකම තැන P&S එක නිසා මම එතැනට ගිහින් කාටත් නොදැනෙන්න අවට පරීක්ෂා කරලා බැලූ නමුත් ටිකක් කලබලකාරී ස්ථානයක් වූ එතැන කිසිදු හෝඩුවාවක් සොයාගන්න ලැබුණේ නැහැ. කළ හැකි වෙන දෙයක් නැති නිසා මම අවසානයේ කැෂියර් එකට ගිහින් සිදුවීම ගැන පවසා සිටියා.
‘සර්, අරයා චුට්ටක් හමබවෙන්න…’ කියලා ඔහු මේ හසිඳු මල්ලිව පෙන්නුවා. මම ගිහින් ඇහුවා මල්ලි මගේ චේන් එකක් වැටිලා තිබුණා ඒකයි චුට්ටක් ආපහු බලන්න ආවෙ’ කියලා. ‘කොහොම එකක්ද සර්’ කියලා ඇහුවම මම විස්තර කළා. ‘ආ සර් මේකද චේන් එක…’ කියලා ඔහු දුවගෙ චේන් එක පෙන්නුවා. ඒක මම කෑම ගත් මේසෙ ළඟ බිම වැටිලා තිබිලා මේ මල්ලි අහුලගෙන. කැෂියර් එකට දීලා අයිතිකරු ආවොත් මේක දෙන්න කියලා.
මට චේන් එක ලැබුණා. මන් ගිහින් ඒ මල්ලිගෙන් ඇහුවා, ‘බොහොම ස්තුතියි මල්ලි මොනවාද මන් ඔයා වෙනුවෙන් කරන්න ඕනෙ…?’ කියලා.
‘මොනවත් ඕන්නෑ සර්…’ කියලා බොහොම නිහතමානීව මේ පොඩි වයසෙ ඉන්න හසිඳු මල්ලි කිව්වා.
මෙහෙම ලියන්න හිතුණෙ ඇත්තටම ජීවිතේ ගැටගහගෙන යන්න මෙච්චර අමාරු කාලෙක මේ මල්ලිට කොච්චර මුදල් අපහසුකම් ඇතිද? අතට කීයක් හරි ලැබෙනවා නම් කොච්චර දේවල් කරගන්න ඔහුට ඇතිද?
ඒත් ඒ සියල්ලටම වඩා ඉදිරියේ ඔහු ළඟ තිබුණු මනුස්සකම, සල්ලිවලින් මැනිය නොහැකි යුක්තිගරුක බව කොච්චරක්ද?
මුදල්වලින් මැනිය නොහැකි මනුස්සකමින් ඔපවත් වුණු මෙවැනි තරුණ දරුවන් මේ සමාජයට වාසනාවක්.
ඔහුටත්, ඔහු වැනි පුතුන් මෙලොවට දායාද කළ මවුපියන්ටත් මේ සටහන උපහාරයක්ම වේවා…
